4 Ocak 2010 Pazartesi

sevgili Canon Powershot A Altıyüzyirmi'me ithafen...

yakında fotoğraf makinem olacak..hiç hatırlayamam...birkaç sene evvel yine kış ayında Sirkeci'deki tren garının karşısındaki o dar, o eskimişliğiyle duran sokaklardan birindeki fotoğrafçıda karşılaşmıştık seninle yanımda ahmet..ve birisi daha boyluca....bir çocuk sevinci diyemeyecek kadar çocuk değildim seni aldığımda ,ama hala çocukçaydım, üniversiteye gelmiştim....ve hayatımda ilk makinemdin benim..ne kadar mutluydum bir sen bilirdin...gözlerim sensör'üne değince zerafetim olurdun..bağlardın beni o küçücük dünyana..neler çektim senden..neler çektin benden, bir sen bilirdin..çok incecik sesin vardı..ne vakit maçkaya gitsem..hep çiçekler çekerdik..pillerin benzin mum gibi biterdi..boğazda bir gemi kalkardı..onu çeken karelerin vardı..
biliyorum iyi kötü çok zamanlar geçirdik...küstük bazen..hep elimin altındaydın benim...biliyorum benim himayeme girdikten sonra hiç özenmem malıma..hunharca kullandım seni...ve yağmur yağarkendi, ve metrodaydım; seni nasıl saklarım demiştim, ıslanmayasın diye...ve o üzüntüyle seni nerede unuttum hala hatırlamam..ve senden sonra sevgili makineciğim., almadım inan elimin altına hiçbir makineyi...biliyorum....şimdi çok zor olacak...senin üzerine gül koklamak..ama heyhat, ne yaparsın ki şimdi yeniden bir fırsat doğdu..yoktu o kadar çok param güzel bir makine almak için...bir tüketim çağındayız...seni tükettim..şimdi yeni bir tüketime gireceğim.....neden bu kadar uzattım bilmiyorum..altı üstü ikinci el seninle aynı devirde doğmuş birkaç özelliği dışında senden çok da farkı olmayan bir makinem olacağını diyecektim birinci el bir arkadaşımdan.. 
işte sen aklıma geliverdin öylecesine..böyle işte güzelim;sevgili Canon Powershot A Altıyüzyirmim....seni özlüyorum..şimdi gelen seni aratmaz umarım...sen benim ilk göz ağrımdın..ne kadar da ikinci el filmli makine almak istiyorsam da sen hep aklımda olacaksın.
öperim gözl..şey sensöründen :)

19 Nisan 2009 Pazar

Eğer.. 
Son sınıfa gelmemden dolayı alttan kalan kütüphane stajımı yapmak zorunda kalıyor olmasaydım okulu uzatmamak için, 
ve orada gün boyu hiç bir şey yapmadığım halde sırf "2009 Staj Dosyası" na giriş çıkış saatlerimi yazıp imzamı atmak için beklemeseydim saatlerce, 
tüm bunlara rağmen boğaz manzaralı bir kütüphanede staj yapmanın verdiği o dayanılır hafiflik ve kitapların içinde bulunup da vaktini boşa harcayan "emir olunmuş"ları görmenin verdiği dayanılmaz ağırlık içinde internetten gazeteleri okurken bir röportajda gördüğüm "içgüveysinden hallice" deyimiyle bir anda zihnimin buna karşılık bir anlam bulamaması ve ekşi sözlükte bulduğum karşılıklarla yeni bir deyimin varlığından haberdar olup ben de bunu kullanayım dediğim o ballı gözleme tadında bir duyguya kapılmasaydım, 
bu hafta sonu da muhtemelen çoğu zaman olduğu gibi öğle vakti kalkacak ve günümün yarısını heba etmiş halde içlenecektim kendime... 
ve eğer iştahım varsa bir iki bişeyler atıştıracak, hayal gücümün pussuz derinliğinde yaşattığım "zeytin" adlı kedime bir iki lokmabişeyler verebilme ihtimali olacaktı belki, ama 
ne önümüzdeki hafta ilk vizem için ders notlarını almaya gelebilecek,ne fotokopide kitap çekilirken vakit geçsin diye uzun zamandan sonra internet kafeye girmek zorunda kalacak, 
pek alışık olmadığım halde, 
kağıt ve kalem olmaksızın kim bilir kaç doğulu bir gencin esmer parmak uçlarının değdiği eskimişliğiyle duran klavye tuşlarıyla facebook'ta notlar kısmına henüz ne olduğunu bilmediğim bu cümleleri yazacak 
ne de sonrasında ctrl+A yapıp silmek için tereddüt edeceğimi düşündüğüm halde bırak öyle kalsın diyecektim kendime.. 
ve herşeyden sonra tüm bu bitmek bilmeyen boğucu tümcelerin içinde akşam vaktinde "vefa istanbul'da bir semt adıymış" denmesine sebep olan bu semtin gösterişli ama anlamını yitirmiş kafe'sinde iç güveyisinden hallice olacaktım. 
19 Nisan 2009 Pazar/akşama doğru.

20 Ocak 2009 Salı

Merhaba...
kim olduğunuzu ya da gerçekten bu blogun birileri tarafından okunup okunmadığını dert-tasa etmeden ama karşımda da biri varmışçasına yazıyorum bu yazıyı..belki kendimi karşıma alarak, belki eskiden kendisiyle konuştuğum Simurg'a..ya da Phoenix'e..
her halukarda birisi var konuştuğum önemli olan bu..
Önceleri pek sevmezdim bu blog tutma işini..Sanırım en başından beridir internete ve sanal dünyaya karşı var olan bir ön yargılar yumağım devreye giriyor burada.. Neyse ki artık yıktım bunları..
Yakın zamana kadar facebook profilimi de dondurcaktım ebediyyen, ama artık böyle bir hayalimden de vazgeçtim..her geçen gün daha da artarken bağımlılığım, sadece arada bir dondurabilirim onu da durup dururken dert etmiyorum kendime...
Ama facebook'un, twitter'ın, vs gibi yerlerin uzun cümleler için pek de okunulası yerler olup olmadığını düşünürken de birden blog tutma fikri geldi aklıma..aslında eskiden bir blogum vardı..ama pasifize edilmiş durumdaydı..o yüzden "olur öyle" adresli bir blog açmak istedim, fakat kullanımda imiş, sonra "olu öyle arada" demek daha mantıklı idi, ve  diyiverdim işte.. 
bir çok sakinlerimiz gibi ben de hep pencere kenarlarını severim..yolculukta, evde, otobüste, vapurda...özellikle uzun otobüs yolculuklarında pencere kenarında oturmak -yanınızdaki insanı iniş çıkış vs için rahatsız edeceğinizi göze alarak hem de-, pencereden dışarıyı, sadece birkaç dakikalığına geçtiğiniz ve o kısacık anlarda ne kadar keşfedebilirseniz yanınıza o kadarı kar olarak kalan o yerler, köyler, fabiraklar, yol kenarında terk edilmiş arabalar, inekler ve çocuklar..ah o kısacık an göz göze geldiğiniz çocuklar.. 
ayrı bir nimet, ayrı bir zevk oluyor insana..
ve olur öyle arada..!!

10 Eylül 2008 Çarşamba

uzun cümleler

Q:uzun uzun cümleler yazmamaliydilar..
yeterince vardi zaten ve 
kimse okuma zahmetinde bulunmayacakti..
Z: olsun..ben kendim okuyorum arada açip..
Q: ....
Z : ....

1 Mart 1972 Çarşamba

gidişe ve kalışa mersiye.



"kalbini kim kırdı..."

diye mırıldanmaya başladığında Adrian, çoktan yarım günü geçmişti gidişinin üzerinden.

"itiraf et kendine, o gittiii" diyordu.
"bir adam severken, bir adam giderse.." diye.. bu kadar kuvvetli bir acı beklemiyordum.

Sabah sen uyurken tuvaleteymiş gibi kalktım yanından, uykum birden kaçıverdi sankim.
Aslında tee geceleyinden, akşamdan başlamıştı ayrılık acısı. Artık kararını verdiğini söylediğinde -ki sonu bildiğim halde- son bir acılı umutla seni dinlemeye kalkıştım. o noktanın bitip yeni cümlenin başladığı yere kadar  : " there is no future for me at istanbul"  diyişin kafamdaki cızırtı dağlarına çarptı, yankıları içinde kaldı. sonrasında istanbul'un senin ikinci evin olduğunu, ama birincisinin orada oluşunu anlattın. sonra ikimiz oturduk birbirimizi teselli etmeye başladık : belki kalırsan herşey daha kötü olacak, belki bir yıl sonra tamamen "bol&shit" olacak ve üzüleceğiz kötü ayrılarak, ben gittikten sonra tıpkı bana fall in love olduğun gibi başka birine de fall in love olabileceğini..söylemiştin.bu sonuncusu hariç diğerlerini hep beraber konuşuyorduk zaten. fall in love olmak o kadar kolay mı güzelim?! cılız titrek sesimle buna itiraz ettim. hayır böyle değildi hiç bir zaman.

 -bu zamanlar henüz bilmiyordum ama gideceğin haftalarda artık bana "güzel bir adventure idi diyecektin, bu adventure muydu ki senin için? diye soracaktım ben de, sonra susacak, hiç konuşmadan sevişecektik son gecemizde-

ne güzel sana yemek hazırlayacaktım, küçük bir doğum günü yemeği gibi  ya da son akşam yemeği provası gidişinin öncesinde. ama hastaydın, gün boyu çok yorgun, bitkin, karışık ve ... tüm hafta boyunca alkol içmenin verdiği sıkıntı gibi..daha çok psikolojik etkisi olaraktı aslında. ikimiz de başından beri bildiğimiz halde artık bazı şeyleri kontrol edemez olduk.

ben çoktan oradan gitmiştim aslında..

sonra öyle yaslanıp uzandık birbirimize. eve bakmaya gittim..geldim.. kitap okurken kendinden geçmiştin çoktan...uyanınca az biraz konuştuk. gitmeden önce daha mutluyken..eve dönerken yolda yalnız kaldığım için acımasız düşünceler sardı beynimin ve kalbimin yollarını..geldiğimde çoktan hüzün içerisinde bulmuştun beni.
dudakların dudaklarımda ama birbirimize acı akıtıyorduk..çok fazlaydı fazlasına devam edemedik. esnedik gözlerin benim gözlerimin biraz daha aşağısında, saçların göğsume yaslanmış halde.. benim gözlerim açık ve yüzünde geziniyor. kirpiklerinden, kaşlarına atlıyor, aşağıdaki dehlizli gözlerine düşmemek için uğraşıyor ama çevresinde dolanıyorum..sonra yanaklarından dudaklarına..oradan güzelim gerdanına..kulaklarına..binbir gecelerden birindeymişçesine seyr-ü sefa ediyordum..arada bir sen yukarı gözlerime bakıyordun kaçamaklarla. ikimiz de ah deseler ağlayacaktık. kimse ne ah ne vah dedi oysa. biz de hep ikimiz başbaşa ağlayıp durduk. yastıklar ıslattık..sonra birbirimizin şeb-i arus'u olduk.

kafamdaki cızırtı dağlarının içinde sana çoktan yazılmış halde bekleyen bir mektup vardı. onu gitmeden zarflayıp sana vermeliydim. sabah ondan ötürüydü birden uyanıp yataktan kalkmam ve aşağıya inmem.

sonra çok geçmeden sen kalktın geldin ardım sıra..yatakta insanın sevdiceğini bulamayınca kalkıp onu araması ne güzel! :)

ben de böyle sen otobüse giderken peşine düşüp ardın sıra gelmek isterdim. el sallamak, 10 gün sonra geleceğini düşünerek..o zamanlar bu henüz tam bir veda değildi. prova yapıyor gibiydik ve çok başarılıydı. hatta prömiyer'den daha güzeldi belki de.
o gün seninle gelmememin sebebi aslında sadece ağlamaktan korktuğum içindi.

sen çıkınca ben de erkenden çıktım arkandan...vapurla boğaza koştuk. her taraf gri ve kül rengindeydi.
 Yağmur... bütün şarkılar sanki ayrılıktan mı şikayet ediyor ne..neşeli şarkılar sanki düşmanım gibi.

Geçici olarak gidişin mi beni bu kadar üzüyordu yoksa dün gece -bunu çoktan bildiğim halde- "I've decided..." la başlayan cümlelerin mi acıtıyordu. bilemiyorum. ama burada benim için de gelecek yok!

gidişlerimiz ve kalışlarımızla yaşayacağımız acının galasını yapıyorduk bugün. Sanki ülkenin her köşesindeki perdeler bizi oynayacak üzüntüyle gibi bir his var içimde.

ve en kötüsü perdenin sonundaki sahneyi söylemiş olmamızdı en başından : "there is no future". bu bir mutlu son değildi ve bazı basit insanlar filmin sonunun söylenmesinden rahatsızdı ve kızdılar bu nasıl bir film diye. Ama zaten bu oyun popüleritesi olan birşey değildi. Daha çok anlayabilişi olan kısır bir azınlık içindi belki.Ve biz biliyoruz ki onlar sevdikleri filmi defalarca izlemişler de olsa bir çok kez izlerler ve sonunu bilmekten endişe duymazlar. çünkü herşey biraz hiçlik'tir.

auburn and ivory'yla sokaklardaki açık şemsiye mezarlıklarıyla (open air umbrella cementary) ve gün boyu bana eşlik eden, fırtınalar estiren bu yağmurlarla - evet o yağmurlar ki ne zaman deep sadness'larım misafirliğe gelse hiçbir zaman deep happiness'ıyla yalnız bırakmadılar beni-

sana hoşçakal yerine gitme kal diyorduk
ve dudaklarımızda iyh liyebe diyh fısıltısıyla..

gidişe ve kalışa mersiye. syf 27, aralık ikibinonbir - syf  3, şubat ikibinoniki


27 Şubat 1972 Pazar

bir pazar günü

güneşin ışıkları karşıdan yüzüme vuruyor.. ve çıplak bedenime çarşafların arasından. salondan,mutfaktan,yan odadan tıkırtılar geliyor..müzik sesleri. balkondan ayak sesleri. kafamda senin cızırtıların dolaşıyor.ellerin damarlarımın, hücrelerimin üzerindeki dokunuşları.elim kana bulaniyor.
biraz sonra ben de yataktan tembelce kalkıyor, ve "..heyy..good morning" diyorum..ve bir gülümseme.
kahvaltıda kahve-yumurta-balkon-güneş ve kedicik bana eşlik ediyor. sonra gamsız dostum,sigara, ve tatsız da.
güya kitap okurum diye balkona çıktığımda müzik açıyorum..sokaktan protesto sesleri. KESK eylem yapıyor, kimseler eylenmiyor diye..
adalara gidiyor insanlar..beni de çağırıyorlar. belki adalara gidebilirim.. seninle hiç adalara gitmedik orası bana huzur verir hem. iyi ki gitmemişiz. bazen her tarafa senden birşeyler sinmiş de kalmış öyle hissediyorum. kime baksam, kime konuşsam senden birşeyler.. ve işin kötü yanı da hala birbirimizle konuşmaya çalışmamız. eğer konuşacaksaydık senin gibi havadan sudan otdan değil de içimizdeki bu terkedilmiş barakadan konuşmak isterdim..ve konuşuyorum da aslında. fakat kendi kendime gibi oluyor senin bu sorularıma hiç bir zaman cevap vermeyecek gibi takınmış olan halini görünce..gri bir buz parçası sanki herşey. eriyip gitmiyor da, hiç sıcaklık yok ne içimizde ne dışımızda.. soğudukça kendi kendimi ısıtıyor ama o yapamıyorum. ve tekrar kafamda cızırtıların başlıyor.. ama bir taraftan gülüyor eğleniyor koşuyorum..bütün kalbi biraz buruk olanlarla herşeye rağmen iyiyiz biz iyi demeye çalışıyoruz : ama aslında bu bir traji-comic oyun, "no adventure". yoksa filler bize çok kızar ve bilirsin fil hafızalıyız hep.

bir pazar,26,şubat.2012.

18 Ocak 1972 Salı

four season..

11 :19h morning.18 January, 1202
when you sait me that you missed so much..and you tried to mean living without me...realy did you mean this?
ore just because of you are afraiding?
you are leaving soon, it s not the reason of this broken heart
it is beceause of looks like turn back to coldest and frozen soul here.
you came to me in autumn and going back in winter.
but it was, it is and it will be the spring and summer, mein schöner.
                                                                                  the elephant's shadow in the dream. syf: 24,25, Phoenixe Publishing.